به نام خداوند مرد آفرین/نادر جدیدی
« به نام خدای مرد آفرین »
بـه نــام خــداونـــد مــــــرد آفـــریــن کـه بـر حـسـن صنـعش هــزار آفــرین
خـــــدایی کــــه از گِــل مرا خلق کــرد چنــیـن عــاقـــل و بــالـــغ و نــازنـیـن
خـــــدایــی که مـــردی چو من آفرید و شــد نــام وی احــســن الـــخالقین
پـــآـس از آفرینــــش به من هدیه داد مــکــانـــی درون بـهـشــت بـــریـــــن
خدایی که از بـس مــرا خوب سـاخت نــدارم نـیـازی به لاک، هــمــچنـــین
رژ و ریــمـــل و خــط چـشـــــم و کـرم تــــــو زیــبـایـــیام را طـبیعی ببیــن
دمـاغ و فــــک و گونـهام کــــار اوســت نـه کار پـزشـک و پــــروتز، هـمـیــــن!
نــداده مــرا عـشــوه و مـکـــر و نــــــاز نداده دم مــشـک من اشک و فیــن!
مـــــــــرا سـاده و بـــــــیریـــا آفـــریـــد جــدا از حسادت؛ و بیخشم و کیـن
زنـــی از هـمـیـن سادگی سـود بــــرد به من گفت از آن سیب قرمز بچــین
مــن ســاده چــیدم از آن تک درخــــت و دادم بــــــه او سیب چون انگبیـــن
چـــتتـو وارد نـبـودم به دوز و کــلــــــک من افـــتادم از آســمــان بر زمــــین
و الــبــتــه در ایـن مــــــرا پـــنـــد بـــود کــه ای مـرد پـاکــیـزه و مـه جبیــن
تو حــــــــرف زنـــان را از آن گوش گـیر و بـیــرون بــده حــرفـشان را از ایــن
که زن از هــمـان بــــدو پــیـدایــش ات نشـسـته مـداوم تـو را در کـمـیــــن!
حالمان بد نيست